Waarom werken Belgen steeds minder lang?

Freddy Michiels
HR
Onze beleidsmensen in de verschillende gewesten wacht een belangrijke taak. Waar moeten het met de welvaart van dit land naartoe als één Waals kind op vijf  en één Brussels gezin op vier, opgroeit in een gezin waar niemand werkt?  (kmo-insider)

De OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) doet meermaals onderzoek naar de pijnpunten van onze economische maatschappij. Een recente studie hield bijvoorbeeld de werklust van een reeks landen onder het licht. En wat bleek? België bengelt achteraan het peloton wat betreft het aantal uren dat we per dag werken.

Hoelang werkt een Belg gemiddeld per werkdag? Precies: zeven uur en zeven minuten. De studie hield er geen rekening mee of het werk betaald werd of niet. Hiermee bengelt ons land aan de staart van de onderzochte groep van 29 landen die de OESO onderzocht. De Mexicanen kwamen als ijverigste burgers uit de studie.

Vele jobs worden niet ingevuld

Voka publiceerde op haar website een verklaring voor deze merkwaardige vaststelling. Over het algemeen is er sinds de Tweede Wereldoorlog in de geïndustrialiseerde wereld een terugloop van het aantal uren dat we werken. Op zich is dit logisch omdat onze arbeidsproductiviteit (mede door de automatisering en de hoge loonkost) is toegenomen en één gewerkt uur in België meer toegevoegde waarde opbrengt dan pakweg in Mexico. Bovendien, aldus Voka, wensen mensen bij ons ook meer te genieten naarmate de welvaart stijgt. Op een bepaald ogenblik zullen ook groeilanden zoals Mexico op het punt komen dat de inwoners minder zullen werken om van hun verworven welvaart te genieten. Maar behalve deze logische trend mogen we in België niet uit het oog verliezen dat er nog andere elementen zijn die bijdragen aan de terugloop van de arbeidsduur.

Zo is er een hele resem aan tijdskrediet en andere stelsels die het mogelijk maken om minder te werken zonder echt aan inkomen in te boeten. Daarnaast is er het feit dat in België veel meer mensen voor de wettelijke pensioenleeftijd stoppen met werken, in vergelijking met onze buurlanden.

In ons land zijn er ook relatief weinig jongeren aan het werk door de hoge scholarisatiegraad. Dit levert het beeld op dat tussen de 25 en de 50 jaar, vrij veel mensen hard werken op een korte, samengebalde periode maar het ervoor en erna niet zo goed is gesteld. En dan zijn er nog de vele jobs die niet ingevuld raken omdat de juiste competenties niet beschikbaar zij op de arbeidsmarkt, ondanks de vele werklozen.

Al deze problemen hebben allemaal hetzelfde effect. Wie werkt moet opdraaien voor de steeds grotere groep van mensen die niet werken. In feite is dat de werkelijke problematiek die schuilgaat  achter de cijfers uit de OESO-studie.  Om deze problematiek aan te pakken, aldus Voka, is het nodig dat we samen (overheid, werknemers, werkgevers, ouderen en jongeren) onze verantwoordelijkheid nemen.

Eén miljoen Belgen leeft in gezin waar niemand werkt

Het arbeidsbeleid in België heeft vreemde en merkwaardige proporties aangenomen. In ons land leven 770.000 volwassenen en 272.000 kinderen in een gezin waarin niemand een betaalde job heeft. In Wallonië gaat het om bijna één op vijf, in Brussel om bijna één op vier. Een onthutsende vaststelling. Meer dan voldoende reden om onze beleidsorganen aan te porren om voor deze situatie een oplossing of oplossingen aan te reiken.

Volgens Economische Zaken herstelt de tewerkstelling in ons land sneller dan in de rest van Europa. Merkwaardig genoeg wordt de toename van de tewerkstelling bijna volledig op rekening gezet van de 50-plussers. De maatregelen om werknemers langer aan de slag te houden, lijken dus vruchten af te werpen. Hierbij maakt VDAB in Gazet van Antwerpen volgende aantekening: “We moeten een en ander toch ook wat leren relativeren. Zo bedraagt het aantal 55-plussers dat aan het werk is in heel België nog geen 48%. Alleen Polen, Hongarije en Malta doen nog slechter. De toename van de werkende 50-plussers in de statistieken heeft voor een deel ook te maken met de vergrijzing. Er is een grotere groep 49-jarige werknemers die vorig jaar in een hogere leeftijdscategorie zijn opgeschoven.”

Onze beleidsmensen in de verschillende gewesten wacht een belangrijke taak. Waar moeten het met de welvaart van dit land naartoe als één Waals kind op vijf  en één Brussels gezin op vier, opgroeit in een gezin waar niemand werkt?

Webdesign Desk02